| ZİKZAK |
 |
 |
 |
| Hülya Tozlu tarafından yazıldı | |||
| Pazartesi, 05 Eylül 2011 15:25 | |||
|
ZİKZAK  Küsmelerle birdir kucaklaşmalar.Cezalarla birdir ödüllendirmeler. Tekelinizdedir ne yapsa dirense de ille de...yüreğimiz iyiliği için çırpınıyordur; herkes bilir bunu. Zamandır en güzel ilâç, en onulmaz olurumuz ve en gizemli acımasız sürprizleri besleyen... Dualarımız -iyilikler kadar da iyilikleri yaşamak- yaşattığını görebilmek içindir. Yeşilken çiçeklerdiğimiz tomurcuklarımız, yeşerirken sararıp kurumaya yüz tutsak da; özümüz hep yemyeşildir aslında hâlâ... İşte yanıldığımız köşe; dar açılı ani dönüşlerle direksiyon kırdığımız!...O dönüşlerdir zamanın sürprizleriyle kucaklaştığımız anlar ve yaşamak...yeni bir ani dönüş için hız kesmeden bitirmek istediğimiz rüzgârlı süreç; aracımızı savurtan -kâh soğuk kâh sıcak- sersemleten umularımızı. Gördüğümüz ya gelincik tarlasıdır ya papatya tarlası. Yeni bir ani dönüşte karşılayacak olan ya bir mayın tarlası ya da deniz muştusu olacaktır. Ya biz sulayacağız gözyaşlarımızla ülkülerimizi, ya deniz yıkayacaktır varsıl gönüllerimizi. Avuçlarımı acıtıyor direksiyon; altın halkasına işlenmiş elmas taşlardan ötürü. Atlas koltuğumun işlemeleri sırtımı bereliyor. Bastığım pedal bir gök-bulut başıma taç olan bembeyaz köpüklere eş. Birer astronot her bir tekerim de; hâlâ niye sekerim? Bozuk ve düzmece yolu satın alamadığımdan ipek sandalımla çarşaf denizim de sıkıntıyla yol almaktayım tökezleyerek! Yo yooo!...İşte bir yıldız çakımı; bırakmamalıyım umudu elden, basmalıyım pedale tam gaz, çünkü neredeyse her şey cennetten çalma cennet olacak. ...ve işte...ve fakat...ama, bu ne bu yokuş aşağı iniş!? Kes gazı, bırak, frene de basma artık engelleyemediğin zamana karşı mantıksızca boş direnmeyi. Mal da benim, mülk de benim ama bu zikzak dönüşleri kim üretip sunuyor önüme? İçimi kim okuyor da boran yağdırıyor iliklerime dek ezbere yol aldığım bir tufana gark etmiş...? Hafifledim, hafifletti kâbusum binbir taklalar attırıp bir bilinmez tünele sokarak... Tanrı'm!...Bu yıldızcıkları üretmişim iyi ki ve işte çıkmışlar yoluma bir bir ışıldak duruşlarıyla.Umut, sevinç ve benim edasıyla izliyorum stop etmiş. İzlerken sürücü koltuğuna yaslanıyorum. Ayaklarım pedallerde, elim viteste de olsa hâlâ yokuş bitimini aydınlatanlarla soluklanıyorum. Ne var ki çok yüksekteler. Dün onları oluşturan olsam da bugün boyum onlara erişemiyor. Zaten tırmanmam da gerekmiyor. Onca ani zikzaklardan varsıllığımın verdiği acıyı sollamış içim gülümsüyorum. Beklemem de boşa eğilmelerini... Elim uzanıyor vitesi boşlayıp anahtara. Bu kez düze dönen ani açı korkutmuyor. Hükmetmenin azmiyle tam gaz gidiyorum bir yanım dağ, bir yanım deniz ve altımda her ebatta çakıl taşı içimi zıplatan. Hızımın kesildiği noktada yıldızları ayrımsıyorum. Onlar da gülümsüyor yakamozlar el ederken. Ayaklarım ıslanıyor usuldan. Gece içime doluyor yaralarımı kapatmak ister gibi. Varsın sarsın iliklerimi. Fosilleşeceğim hepi topu. Yıldızların gülümsediğini, ışıkların yolları beklediğini, derin mavinin el ederken sevinçlerimi yıkadığını biliyorum nasılsa. Hülya TOZLU
Yasal uyarı: Kirklarelim.net'e ait olan haber ve yazılar kaynak gösterilmeden kullanılamaz... Bookmark with:
Yorumlar (2)
 Yorum Yazın
|
|||
| Son Güncelleme: Cuma, 21 Ekim 2011 12:20 |
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz
acıdır,acelesi var hayatın. Her dönüşte bir bilmedik korku beslenir kopan parçalarımızdan...
Sokaktan hakikatten umuda bakması var daha,
kayayı sürerken hatırlatır efendi kötülüğü,silbaştan... bi daha Sisifos !
Gözgözü görmez ömürlerimizde yılkı'ya düşeriz metruk adalarda...çırpınarak çekiliriz huzurdan,
"yan yana gelmemiş sözcükler var" / Sümeraltından emanet kalır. Ödevlere soru bırakan çakımyıldızları göçerken bakmaz hiç geriye ...