HER YILBAŞI GEBEYİM

Kırmızının en ateşli yansımasında dört kamyon. Dört ayrı yöne çekiyor ıstırap yükünü. Canhıraş çığlıklar kentin trafiğini sallamakta. Kadının kol ve bacaklarını esir almış uzatıyorlar doğacak çocuğu için. Avazına ortak olmuş insan sesleri nikâh salonunu doldurmuş. Bir hareket, bir coşku sarmış mekânlarını. Evlilik adımları birbiriyle çelişen gelin ve damatlar. Yarış sürüyor geleceğe hükmetmek için. Oğlu 'Evet!' diyor titrek sesiyle heyecanlı. Kadın 'Evet!' diyor oğlunun baba adayına hiçbir şey düşünemeden...

"Suyu geldi mi," diye soruyor doktor ebe-hemşireye. Kadın yanıtlıyor sancı çığlıkları arasından

"Akşam biraz pembelik gelmişti. Galiba su'ymuş.."

Oğlu koşuyor bu kez. Annesinin elini tutarak -buruk bir yüzle- bakıyor. Annesine düşkünlüğünü üzüntülü bakışlarıyla ifade ediyor.

Kadın doğum sonrası acemice meme vermeye çalışırken bakışları donuk. Nikâh sonrası bir yıl bekledikleri bu bebekle kaybetmekten korktuğu gençliğini düşünüyor. Hiç istememişti yüzyıllardır. İdealistti o. Sahipsizlere sevgi ve ilgi göstermek gerekirken fazlalığa ne gerek vardı... Salt nüfus artışı için; gelecek olanın geleceğini yok sayarak ego tatmin etmenin anlamsızlığını usu almamıştı hiç.

"Yeni yıla yeni bebek..." beklentisindekilerin duaları sonucunda yeni yıla gebe girmişti. Oğlunun mektubunu okuyordu. Doktor - kesilen sancılarını yinelemek adına- iğne yaptırıyordu o okurken. Yatılı okul özlemlerini artırmıştı. Ana oğul oldukları kadar da iki arkadaştı onlar. Hasretin acısı sancısına karışırken ağladı. Düşecek diye çok korkmuştu. Hızla geçen araçtan sakınırken, ilk adımlarının neşesine karışmış, yavrusunun dizleri uf olmuştu. Onca yaramazken nasıl da savunmasız ve masumdu ateşlendiğinde.Ya şimdi... dün süt taşıdığı oğlu bugün market poşeti taşıyordu kendi yuvasına. Çığlıklar kadının mıydı, göğü saran martıların mı... anlaşılamadı. Yapraklar, kanatlılar uçabilen herkes, her şey aldanıp karışmıştı yele. Hüzün ayı Hazan'dan ansımaların sesiydi yılların gürültüsü. Sayrılıktı... keyifti... mutluluktu... muydu bilemedi aslını.

Her yılbaşı doktora koştu. Bir daha çoğaltamazdı geleceği. Sevgisini bölemez ortak edemezdi... "Yeni yıla bir de kız gerek!" diyenlerin duaları bir kez daha kabul olmuştu. Yine hazan, yine göç zamanları... Kız el malı bu ülkede. Gelen de giden de. Kızlar çoğaltıyor nesilleri de üzgüleri de hasretleri de. Uzun gelinlikleri ak aldatmasının ardına takıyor gelecek yaşamları.

Doğa almışken doğurganlığımı, her yeni yıla gebeyim hasretlerim için. Onların adımlarını özlerken gebeliğim bitmiyor. Gidecekler gelmesin. Ölecekler doğmasın. Ayrılıklara gebelik sürmesin çığlıklı çağlayanlarda.

Her yeni yılla gebelik yarışında umutlarım. Elimi tutuyor oğlum, saçımı okşuyor kızım... onlarınkilerin minik avuçları gözyaşlarına dibek olmuş en masum duruşlarıyla. Çiçekler açıyor her yeni yaşlarıyla her yeni yıl kutlamalarında. Umuda yolculuğun yaşamı bir yeni yılla tükeniyor...

Sonunda bitmişti sancısı ama bebek sesi duyulmuyordu. İlk canlı kaygısıyla, kendini unutup sordu:

"Niçin ağlamıyor?"

Ağlamamıştı, morarmıştı geldiği evrene tepkiyle. İlk dayağını yedi bu yüzden. Acılarına feryat eden bebek bastı çığlığı. Rahatlamıştı tokatlayanlar.

"Bak ağladı işte. Bundan sonra da bıkarsın ağlamalarından."

Yaşamın tokadı yaşatıyordu her yeni yılda; umut dolu gebeliğiyle. Alışmıştı sevgilerin baskınlığından ötürü. Özlemle bir yeni yılı daha bekliyordu.
(ilk yayını: 17.12.07 alsa / öteki öyküleri)

Bookmark with:

              

Yorumlar (0)

Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz

Adınız

Email

Yorum

eksi not | artı not

Bu yoruma abone ol (Sadece kayıtlı kullanıcılar için)

Okudum ve kabul ediyorum Yorum gönderim kuralları.

Yorum Ekleyin